![]()
دفتر عشـق که بسته شد
دیدم منم تموم شــــــــــــــــــــدم
خونم حلال ولی بـــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پایه تو حــــروم شـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونیکه عاشـــق شده بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوری تو کار تو مونده بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
برای فاتحه بهــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا باید فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نــام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غـرور لعنتـی می گفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازی عشــــقو بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تـــو گـــله نمیکنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســت قــــلبم شا کیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تاریکــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیم
دوســت ندارم چـشمای مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بــه آفـتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب میشه تصمیم تــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر ماجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دســت و دلـت نلـــــــــــــــــــــــــــرزه
بـزن تیر خــــــــــــــــــــلاص رو
از اون که عاشقـــــت بود
بشـنو این التماس رو
....................
...........
......
...
مرد و زن جوانی سوار بر موتور در دل شب می راندند.آنها عاشقانه یکدیگر را دوست داشتند.
زن جوان: یواش تر برو، من می ترسم.
مرد جوان: نه، اینجوری خیلی بهتره.
زن جوان: خواهش میکنم ، من خیلی می ترسم.
مرد جوان: خوب، اما اول باید بگی که دوستم داری.
زن جوان: دوستت دارم، حالا میشه یواش تر برونی.
مرد جوان: منو محکم بگیر.
زن جوان: خوب حالا میشه یواش تر بری.
مرد جوان: باشه به شرط اینکه کلاه کاسکت منو برداری و روی سر خودت بذاری، آخه نمیتونم راحت برونم، اذیتم میکنه.
روز بعد واقعه ای در روزنامه ثبت شده بود. برخورد موتور سیکلت با ساختمان حادثه آفرید. در این سانحه که به دلیل بریدن ترمز موتورسیکلت رخ داد، یکی از دو سرنشین زنده ماند و دیگری درگذشت. مرد جوان از خالی شدن ترمز آگاهی یافته بود. پس بدون اینکه زن جوان را مطلع کند با ترفندی کلاه کاسکت را بر سر او گذاشت و خواست تا برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند. دمی می آید و بازدمی میرود. اما زندگی غیر از این است و ارزش آن در لحظاتی تجلی می یابد که نفس آدمی را می برد.
پیرمردی صبح زود از خانه اش خارج شد. در راه با یک ماشین تصادف کرد و آسیب دید عابرانی که رد می شدند به سرعت او را به اولین درمانگاه رساندند . .پرستاران ابتدا زخمهای پیرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند: "باید ازت عکسبرداری بشه تا مطمئن بشیم جائی از بدنت آسیب دیدگی یا شکستگی نداشته باشه "
پیرمرد غمگین شد، گفت خیلی عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست .
پرستاران از او دلیل عجله اش را پرسیدند :
او گفت : همسرم در خانه سالمندان است. هر روز صبح من به آنجا می روم و صبحانه را با او می خورم. امروز به حد کافی دیر شده نمی خواهم تاخیر من بیشتر شود !یکی از پرستاران به او گفت : خودمان به او خبر می دهیم تا منتظرت نماند .
پیرمرد با اندوه ! گفت : خیلی متأسفم. او آلزایمر دارد . چیزی را متوجه نخواهد شد ! او حتی مرا هم نمی شناسد !
پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی داند شما چه کسی هستید، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می روید؟
پیرمرد با صدایی گرفته ، به آرامی گفت: اما من که می دانم او چه کسی است !
تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم
تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی
و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم
تو دریایی ترینی آبی و آرام و بی پایان
و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم
تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف
و من در آرزوی قطره های پاک بارانم
نمی دانم چه باید کرد با این روح آشفته
به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم
تو دنیای منی بی انتها و ساکت و سرشار
و من تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم
تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم
و من در حسرت دیدار چشمت رو به پایانم
تو مثل مرهمی بر بال بی جان کبوتر
و من هم یک کبوتر تشنه باران درمانم
بمان امشب کنار لحظه های بی قرار من
ببین با تو چه رویایی ست رنگ شوق چشمانم
شبی یک شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم
هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم
تو فکر خواب گلهایی که یک شب باد ویران کرد
و من خواب ترا می بینم و لبخند پنهانم
تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد
و من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حیرانم
تو می آیی و من گل می دهم در سایه چشمت
و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم
تو مثل چشمه اشکی که از یک ابر می بارد
و من تنها ترین نیلوفر رو به گلستانم
شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده
و شاید یک مه کمرنگ از شعری که می خوانم
تمام آرزوهایم زمانی سبز میگردد
که تو یک شب بگویی دوستم داری تو می دانم
غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست
و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم
به جان هر چه عاشق توی این دنیای پر غوغاست
قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم
بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد
دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم
چــقـــدر فـاصله ايجاست بين آدم ها
چـــقـــدر عـاطفه تنهاست بين آدم ها
کـسي به حال شـقايق دلش نمي سوزد
واو هـــنـــوز شکوفاســــت بين آدم ها
کــسي به خاطر پروانه هــــا نمي ميرد
تـــب غــرور چه بالاســـــــت بين آدم ها
از صداي شــکــســـــــــــــــتـن کسي نميميرد
چـقدر ســـــــــــــــــردي و غوغـــاست بين آدم ها
مـيـان کـوچـــــــــــه دل فـــــــــــــــــقط زمستان است
هجوم ممتد ســـــــــــــــــــــــــرمـــــــاســـت بـين آدم ها
زمهرباني دلـــــهـــــــــــا دگـــــــــــــــر ســـــراغــي نيست
چـــــقـــــــــدر قـــــــحــــطـــــي رويــــــــــــــــاست بين آدم ها
کـــــــــســـــي بـــــــــه نيــت دلــــــــــــــــــــــها دعــــا نمي خواند
غــــــروب زمــــــــــــــــزمــــــــــــــــــــــــــه پــــيداست بين آدم ها
وحــــــــــــــــــــال آيــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــــه را کـــس نـــمي پرسد
همـــــــــــــــــيشه غرق مـــــــــــــــــــــــــــــــداراســـــــــــت بـــين آدم ها
غريـــــــــــــــــب گـــــــــــــــشتن احـــــــــــــــــــســــاس دردي سنگين است
و زنــدگي چـــــــــه غم افزاســـــــــــــــــــــــــت بــــــــــــــيــــــــــــــــــن آدم ها
مــــــــــــــــــــــگـــــــــــــــــــر کـلـــــــــــبــــــــــه دلــها چـــــــــــــقــدر جــا دارد
چـــــــــــــقــــدر راز مــــــــــــــــــــعـــــــــــــــــــــمـــــاســـــــــــــت بــــين آدم ها
ســـلام آبـــــــــــــــي دريــــــــــــــــــــا بــــــــــــــــــــــــــــــــــدون پـاســـــخ ماند
ســــــــــــکــــــــــــــــــوت گــــــــــــرم تـــماشاســــــــــــــت بـــــيـــــــن آدم ها
چـــــــــــــه ماجراي عجيبي اســـــــــــــــت ايــــــــــــــــــــن تـــــپـــيـــــدن دل
و اهــــل عشق چه رســــــــــــواســـــــــــت بــيـــــن آدمـــــــــهـــــــــــــــــا
چــــــــــــــه مـــــــــيشود همه ازجــــــــــنــــــــس آســـــــــمان بــاشيم
طلوع عشق چـــــــــــــه زيــــــــــــبـــــــاست بـــــــــيــــــــن آدم ها
مــــــــــيــــــــــــــان اين همه گــــــــــلهاي ســــــــــاکن ايـــنـــجا
چــــــــــقدر پروانـه شکيـــباست بـيــــــــــــــن آدم هـــــــــــا
تــمـــام پــنـــجـره هـــــــــــــا بـيقــــــــــرار يـارنـــــــــــد
چـــقــــدرخشکي صحراست بـــــيــــــــــن آدم هــــــــا
وکـــــــــــاش صــــــــــبح بــبينم که بازمـــثل قديم
نياز مـــهـــرو تـــــــمناســـــــــــــت بيـن آدم ها
ميان تک تک لـــــبـــخـــــــــــــــندهاغمي سرخ است
وغم به وســــــــــــــــــــــــــــعت شب يلداست بين آدم ها
بـــه خـــاطر تــو ســـــــــــــــــــرودم چــــــــــــــــــــرا که تو
دلت به وسعت دريـــــــــــــــاســــــــــــــت بـــــــــــــيـــــــن آدم ها
قدر عمرمونو بدونیم...
اتاق مى زنى ، آن قالیچه را جلو پلكان مى اندازى، راهرو را جارو مى كنى، مبلها به هم ریخته است مهمان ها دارند مى رسند و هنوز لباس عوض نكرده اى در آشپزخانه واویلاست وهنوز هم كارهات مانده است .
یكی از مهمان ها كه الان مى آید نكته بین و بهانه گیر و حسود و چهار چشمى همه چیز را مى پاید . از این اتاق به آن اتاق سر مى كشى، از حیاط به توى هال مى پرى، از پله ها به طبقه بالا میروى، بر میگردى پرده و قالىو سماور گل و میوه و چاى و شربت و شیرینى و حسن وحسین و مهین و شهین ....... غرقه درهمین كشمكشها و گرفتاریها و مشغولیات و خیالات و مى روى و مى آ یى و مى دوى و مى پرى كه ناگهان سرپیچ پلكان جلوت یك آینه است از آن رد مشو...!
لحظه اى همه چیز را رها كن ، خودت را خلاص كن، بایست و با خودت روبرو شو نگاهش كن خوب نگاهش كن ا و را مى شناسى ؟ دقیقا ور اندازش كن كوشش كن درست بشنا سی اش، درست بجایش آورى فكر كن ببین این همان است كه مى خواستى با شى ؟
اگر نه پس چه كسى و چه كارى فوریتر و مهمتر از اینكه همه این مشغله هاى سرسام آور و پوچ و و روزمره و تكرارى و زودگذر و تقلیدى و بی دوام و بى قیمت را از دست و دوشت بریزى و به او بپردازى، او را درست كنى، فرصت كم است مگر عمر آدمى چند هزار سال است ؟!چه زود هم مى گذرد مثل صفحات كتابى كه باد ورق مى زند، آنهم كتاب كوچكى كه پنجاه، شصت صفحه بیشتر ندارد.
يک تبسم زيرکانه يک عروسک بچه گانه ويک بازيه کودکانه کافي بود براي عاشق شدنم
و تو اين کار را کردي چقدر ساده عاشقت شدم...
مثل قصه کودکانه توشدي براي من شاهزاده اي سوار بر اسب سفيد چه قدر ساده
عاشقم کردي و از آن ساده تر رهايم کردي ...
گفتم بمان پري قصه ها که من بي تو ميميرم
خنديدي و گفتي بازي بود
گفتم بازي زيبايي بود بيا بازي کنيم
گفتي من کودک نيستم بزرگ شده ام بازي نمي کنم
گفتم مگر بزرگترهابازي نمي کنند؟
گفتي بازي نه زندگي مي کنند
گفتم پس بيا زندگي کنيم مثل بازي
گفتي زندگي بازي نيست
گفتم پس با عشق تو چه کنم؟
گفتي رهايش کن بازي بود زندگي کن
+ نوشته شده توسط جواد غیبی در شنبه بیست و یکم شهریور 1388 و ساعت
16:6 |
