عقش..

باید خریدارم شوی تا من خریدارت شو م 

از جان ودل یارم شوی تا عاشق زارت شوم

من نیستم چون دیگران بازیچه بازیگران 

اول به راه آرم تو را وانگه گرفتارت شوم

 

نامه مادر غضنفر


 

غضنفر جان سلام! ما اينجا حالمام خوب است. اميدوارم تو هم آنجا حالت خوب باشد. اين نامه را من ميگويم و جعفر خان کفاش برايد مينويسد. بهش گفتم که اين غضنفر ما تا کلاس سوم بيشتر نرفته و نميتواند تند تند بخواند،‌ آروم آروم بنويس که پسرم نامه را راحت بخواند و عقب نماند.

وقتي تو رفتي ما هم از آن خانه اسباب کشي کرديم. پدرت توي صفحه حوادت خوانده بود که بيشتر اتفاقا توي 10 کيلومتري خانه ما اتفاق ميافته. ما هم 10 کيلومتر اينورتر اسباب کشي کرديم. اينجوري ديگر لازم نيست که پدرت هر روز بيخودي پول روزنامه بدهد. آدرس جديد هم نداريم. خواستي نامه بفرستي به همان آدرس قبلي بفرست. پدرت شماره پلاک خانه قبلي را آورده و اينجا نصب کرده که دوستان و فاميل اگه خواستن بيان اينجا به همون آدرس قبلي بيان.

آب و هواي اينجا خيلي خوب نيست. همين هفته پيش دو بار بارون اومد. اوليش 4 روز طول کشيد ،‌دوميش 3 روز . ولي اين هفته دوميش بيشتر از اوليش طول کشيد

غضنفر جان،‌آن کت شلوار نارنجيه که خواسته بودي را مجبور شدم جدا جدا برايت پست کنم. آن دکمه فلزي ها پاکت را سنگين ميکرد. ولي نگران نباش دکمه ها را جدا کردم وجداگانه توي کارتن مقوايي برايت فرستادم.

پدرت هم که کارش را عوض کرده. ميگه هر روز 800،‌ 900 نفر آدم زير دستش هستن. از کارش راضيه الحمدالله. هر روز صبح ميره سر کار تو بهشت زهرا،‌ چمنهاي اونجا رو کوتاه ميکنه و شب مياد خونه.

ببخشيد معطل شدي. جعفر جان کفاش رفته بود دستشويي حالا برگشت.

ديروز خواهرت فاطي را بردم کلاس شنا. گفتن که فقط اجازه دارن مايو يه تيکه بپوشن. اين دختره هم که فقط يه مايو بيشتر نداره،‌اون هم دوتيکه است. بهش گفتم ننه من که عقلم به جايي قد نميده. خودت تصميم بگير که کدوم تيکه رو نپوشي.

اون يکي خواهرت هم امروز صبح فارغ شد. هنوز نميدونم بچه اش دختره يا پسره . فهميدم بهت خبر ميدم که بدوني بالاخره به سلامتي عمو شدي يا دايي.

راستي حسن آقا هم مرد! مرحوم پدرش وصيت کرده بود که بدنش را به آب دريا بندازن. حسن آقا هم طفلکي وقتي داشت زير دريا براي مرحوم پدرش قبرميکند نفس کم آورد و مرد!‌شرمنده.

همين ديگه .. خبر جديدي نيست.
قربانت .. مادرت.

راستي:‌غضنفر جان خواستم برات يه خرده پول پست کنم، ‌ولي وقتي يادم افتاد که ديگه خيلي دير شده بود و اين نامه را برايت پست کرده بودم.

 

 

 

هرگز برایت از دوست داشتنم حرفی نخواهم زد.

از جرقه های محبتی که هر لحظه بر دلم می زنی،

از گرمای کلامی که وقت گفتنت در دل خود احساس می کنم.

هرگز

هرگز برایت نخواهم گفت

 

از آن سیب سرخ پنهانی که به سویت دراز کرده ام

و از آن دستی که.....

هرگز برایت نخواهم گفت

شاید تو خود روزی بخوانی دوست داشتنم را

از دلتنگ شدنم

از انتظارم

از سکوتم

از بی کلام شدنم

شاید تو روزی همه چیز را بیابی

در سطر سطر نوشته هایم

و در تک تک لحظه هایم

                           شاید روزی میان تمام بی تفاوتی هایم

                           دریابی معنای عمیق « دوست داشتن بی آنکه دوست بداند » را!

کاش هرگز نمیدیدم تو را                                   کاش انتهای امید زندگی

می توانستم فراموشت کنم                             یا شبی چون آتش سوزان دل

در فراز سینه خاموشت کنم                         چون خواب گریزان از دیده ام

نیمه شبها یاد رویت می گریخت                  مرغ دل افسرده حال و بسته پر

از دیار آرزویت می گریخت                       کاش از باغ خوش رویایی تو

دفتر اندیشه ام  پر می گرف                فارغ از اندیشه های هجران و وصل

زندگی بی عشق از سر می گرفت                           کاش احساس نیاز دیدنت

از وجودتم چون وجودت پر می گرفت                   در دلم آتش نمی زد آنگاه

کاش آن شب چشمهایم کور بود                        کاش آن شب در گلستان خیال

ای گل وحشی نمی چیدم تو را                           تا نسوزم در خزان آرزوها

 

 

ما دوتا پرنده بودیم          خونمون روی سقف ابرا

توی آسمون شادی                بی خیال از فکر فردا

اما یک روز نمی دونم                که ته افق چه دیدی

که گذاشتی از من و آسون           تک و تنها پر کشیدی

توی این راه نرفته                        حالا من موندم و غم

تنم زخمی راهه                                 یه دنیا درد و ماتم

رفیق آسمونی                                        به کجا پر کشید

غم تنهایی و                                           تو چشمام ندیدی

با صدای غم گرفته                               توی تنهایی می خونم

اگر رفتی از کنارم                                  من به یاد تو میمونم

میدونی از تو جدایی                                  برای من خیلی درده

شب و روزم دیگه بی تو                            ساکت و تیره و سرده

تنم زخمی درده                                             پر و بالم شکسته

غم تلخ جدایی                                                 روی قلبم شکسته

رفیق نیمه راهم                                                به کجا پر کشیدی

غم تنهایی                                                           تو چشمام ندیدی

 

پيداست هنوز شقايق نشدي

زنداني زندان دقايق نشدي

وقتي که مرا از دل خود مي راني

يعني که تو هيچ وقت عاشق نشدي

من نپرس چقدر دوستت دارم

اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست

به من نگو که چگونه بی تو زیستن را تمرین کنم

مگر ماهی بیرون از آب میتواند نفس بکشد

مگر می شود هوا را از زندگیم برداری و من زنده بمانم

بگو معنی تمرین چیست ؟

بریدن از چه چیز را تمرین کنم ؟

بریدن از خودم را ؟

مگر همیشه نگفتم که تو هم پاره ای از تن منی ...

از من نپرس که اشکهایم را برای چه به پروانه ها هدیه می دهم

همه می دانند که دروری تو روحم را می آزارد

تو خود پروانه ها را به من سپردی که میهمان لحظه های بی کسی ام باشند

نگاهتت را از چشمم برندار مرا از من نگیر ...

هوای سرد اینجا رو دوست ندارم

مرا عاشقانه در آغوش بگیر که سخت تنهام