به قلم می گویم: ای همزاد
ای همراه...
ای هم سر نوشت...
هر دومان حیران بازی های دوران سر نوشت!
شعرهایم را نوشتی دست خوش!
اشک هایم را کجا خواهی نوشت!
تو نیستی که ببینی
چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است
چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند
تمام گنجشکان
که درنبودن تو
مرا به باد ملامت گرفته اند
ترا به نام صدا می کنند
هنوز نقش ترا از قراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت ها لب حوض
درون اینه پک آب می نگرند
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر تو مگاه تو درترانه من
تو نیستی که بیبنی چگونه می گردد
نسیم روح تو در باغ بی جوانه من
چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید
به روی لوح سپهر
ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام
چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر
هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر
به چشم همزدنی
میان آن همه صورت ترا شناخته ام
به خواب می ماند
تنها به خواب می ماند
چراغ اینه دیوار بی تو غمگینند
تو نیستی که ببینی
چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
جواب می شنوم
تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو
به روی هرچه دیرن خانه ست
غبار سربی اندوه بال گسترده است
تو نیستی که ببینی دل رمیده من
بجز تو یاد همه چیز را رهکرده است
غروب های غریب
در این رواق نیاز
پرنده ساکت و غمگین
ستاره بیمار است
دو چشم خسته من
در این امید عبث
دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است
تو نیستی که ببینی
رستنی ها کم نیست
من و تو کم بودیم
خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم
گفتنی ها کم نیست
من و تو کم گفتیم
مثل هذ یان دم مرگ از آغاز چنین در هم و بر هم گفتیم
دیدنی ها کم نیست
من و تو کم دیدیم
بی سبب از پاییز جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم
چیدنی ها کم نیست
من و تو کم چیدیم
وقت گل دادن عشق روی دار قالی بی سبب پرتاب گل سرخی را ترسیدیم
خواندنی ها کم نیست
من و تو کم خواندیم
من و تو ساده ترین شکل سرودن را در معبد باد با دهانی بسته وا ماندیم
من و تو کم خواندیم
من و تو واماندیم
من و تو کم دیدیم
من و تو کم چیدیم
وقت بیداری فریاد چه سنگین خفتیم
من و تو کم بودیم
من تو در میدان ها اما
آنک اندازه ی ما می خوانیم
ما به اندازه ی ما می بینیم
ما به اندازه ی ما می چینیم
ما به اندازه ی ما می روییم
من و تو خم نه و در هم نه و کم هم نه که می باید با هم باشیم
من و تو حق داریم در شب این جشن نبض آدم باشیم
من و تو حق داریم که به اندازه ی ما هم که شده با هم باشیم ( ؟ )
افسوس
هنوز دوری دور از من ای امید محال
هنوز دوری آه از همیشه دور تری
همیشه اما در من کسی نوید می دهد
که می رسم به تو
شاید هزار سال دیگر
* * *
* * *
* * * * *
*** * ***
*
***
** *
** **
* * *
* * * * * *
* * * * * * **
* **** * * ****
* *
****
**
**
* * * * *
* * * * * * * * *
* * * * * * * * * *
**** ***** **** * * *** ***
*
***
*
*
** * * *
* * * * *
* * * * * *
**** * * ***
* *
* ***
*
___@@@@@@_____________
___@@@@@@_____________
___@@@@@@_____________
___@@@@@@_____________
___@@@@@@_____________
___@@@@@@@@@@@@@@_____
___@@@@@@@@@@@@@@_____
______________________
______@@@@@@@@@_______
__@@@@@_______@@@@@___
_@@@@@_________@@@@@__
_@@@@@_________@@@@@__
_@@@@@_________@@@@@__
__@@@@@_______@@@@@___
______@@@@@@@@@_______
______________________
__@@@@___________@@@@_
___@@@@_________@@@@__
____@@@@_______@@@@___
_____@@@@_____@@@@____
______@@@@___@@@@_____
_______@@@@@@@@@______
________@@@@@@@@______
______________________
_______@@@@@@@@@______
_______@@@@@@@@@______
_______@@@@___________
_______@@@@___________
_______@@@@@@@@@______
_______@@@@@@@@@______
_______@@@@___________
_______@@@@___________
_______@@@@@@@@@______
_______@@@@@@@@@______
هيچ يك قول ندادند
تمام عمر منتظر ماند
ايمان تنها ناجي اش بود
مي دانست كه خواهد شنيد
بالاخره روزي گفت :
دوستت مي دارم
مي دانست كه ديگر به هيچ قولي نياز نيست.
هميشــــــــــــــــه ميگفتم ...
طلـــــــــوع رو دوست دارم ؛
زندگــــــــــــــــي رودوست دارم،
اما ميدونـــــــــي ..راستشو بخواي ..
. طلـــــــــوع رو توي نگاه چشماي قشنگت.
و زنــــــــــــــدگي رو در کنارت ميخوام ...
دوســـــت دارم يه شب تا صبح بشينم
و فــــــــــــقط چشماتو نگا کنم
تا باوركنم چگونه ديدن و
قسمت ما شده انگار صبرو تنهايى و دورى
به خدا واست ميميرم كافيه بگى چه جورى